ضعف تشكيلاتي و بي كفايتي مسئولين فدراسيون جهاني !
دنياي هنرهاي رزمي دنيايي از حركات، سبكها و شيوههاي تمرين متنوع و متعدد با ريشهها و اهدافي يكسان است كه هر يك داراي ارزش خاص ويژهاي ميباشند و مجموعا درخانواده هنرهاي رزمي قرار دارند، از جمله آنها ووشو با گستردگي و تنوع سبكها جايگاه مشخص را در طبقهبندي اين گونه هنرها پيدا كرده است و تاريخچه پيدايش اولين حركات ووشو كاملا مشخص و واضح نيست ؛ اما آنچه اكثر محققين هنرهاي رزمي در آن اشتراك نظر دارند پيدايش برخي از حركات اوليه آن در حدود پنج قرن قبل از ميلاد مسيح در سرزمين چين ايالت «هنان» و در معبدي به نام شائولين واقع در كوههاي «سونگ شان» است .
شجره ابداع اين حركات را بنابر روايتي ميتوان به راهبي كه هنديها او را «بودهيدارما» ژاپنيها او را داروماينشي و چينيها او را «تامو» ميناميدند نسبت داد . ميگويند وي پس از طي كوههاي صعب العبور «هيماليا» وارد چين شد و با توافق امپراطور وقت در معبد شائولين به تعليم پرداخت و طي ايام با الهام از كشتي سنتي چينيها كه جيائولي ناميده ميشد و همچنين با ابداعات شخصي به ترويج هنر رزمي پرداخت، آغاز اشتهار هنرهاي رزمي را از اين تاريخ ميتوان حساب كرد كه سير تكاملي آن با پيدايش مكاني ديگر در ناحيه جنوب بنام «وودانگ» سرعت ديگري يافت، دراين ميان تاثيرات محيطي و جغرافيايي
در طي زمان باعث تشكيل دو شيوه اصلي شمالي و جنوبي در سبكهاي رزمي شد كه اين تاثير باعث تفاوت عمدهاي در فرم اجراي حركات اين دو متد گشت، به طوري كه شماليها به علت موقعيت جغرافياييشان و استفاده بيشتر از عضلات پا در كارهاي روزمره اصول تمرينات خويش را بر مبناي حركات تنفسي عميق و استفاده بيشتر از پاها در استقرارهاي باز معطوف كردند و جنوبيها نيزبا استفاده بيشتر از دستها در فاصله كوتاه و استعدادهاي جمع اين تمايز را به وجود آوردند، در مجموع پس از گذشت زمان كليه سبكهاي رشد يافته در هر منطقه تابع قوانين يكي از دو شكل كلي جنوبي «سايه كوتاه» و شمالي «سايه بلند» شدند .
نمونههايي از سبكهاي شمالي و جنوبي
ووشو با تنوع سبكي خود در برگيرنده يك خانواده پر سبك رزمي است كه هر يك داراي شيوه خاصي است كه تشريح و حتي نام بردن يك يك آنها در اين بحث نميگنجد و تنها مختصرا به چند سبك از سبكهاي اساسي اشاره ميكنيم . از گروه سبكهاي اساسي از سبكهاي شمالي ميتوان به سبكهاي چانگ چوان، زوي جيوچوان، تاي چي چوان، فوچوان، هسينگ اي چوان، با كواچوان، تانك لمانگ چوان، فنزي چوان و از خانواده جنوبي ميتوان به سبكهاي نان چوان، هانوچوان، هونگ چيائو جوانگ، با چوان، شي چوان، دي تانگ چوان و بينگ ژائوچوان، اشاره كرد .
فدراسيون جهاني كاراته 20 سال زودتر از ووشو تاسيس شد اما ...!
پس از تشكيل اولين انجمن رسمي ووشو در چين به سال 1920 دست اندركاران امور شديدا به ترويج مسابقات داخلي و خارجي پرداختند و سرمايههاي انساني و مالي فراواني را در اين راه به خدمت گرفتند
بر اثر همين كوششها از سال 1932 گردهماييهاي ملي ووشو آغاز شد و از سال 1933 رسما به ليست مسابقات وبازيهاي ملي وارد شده ودر سال 1935 براي اولين بار رسما مسابقات ملي را در جرگه بازيهاي ساليانه ملي برگزار كرد .
اما در خصوص اقدامات بين المللي و جهاني ووشو ميتوان به تشكيل اولين كميته مقدماتي فدراسيون بين المللي ووشو اشاره كرد كه همزمان با برگزاري اولين تورنمنت بينالمللي درشهر ژيان چين در آگوست 1985 و با حضور 89 شركت كننده از 14 كشور هنگ كنگ، فرانسه، كانادا، فيليپين، ايالات متحده امريكا، مراكش، ژاپن، سنگاپور، اسپانيا، انگلستان،ماكائو و چين برگزار شد .
و به دنبال آن در سوم اكتبر سال 1990 تحت عنوان «IWUF» فدراسيون بين المللي ووشو تشكيل و در سال 1991 اولين دوره مسابقات جهاني خود را در پكن برگزار كردند، لازم به يادآوري است كه اين فدراسيون هر دو سال يك بار مسابقات جهاني خود را برگزار ميكندكه آخرين ودر همين دوره آن از سوم تا دهم آبان ماه سال جاري درتورنتو كانادا برگزار ميشود .
لازم به اشاره است كه در سپتامبر 1987 اولين مسابقات آسيايي ووشو در يوكوهاماي ژاپن برگزار شد و همزمان فدراسيون آسيايي اين رشتهWFA رسما با عضويت ژاپن، سنگاپور، هنگ كنگ، تايلند، فيلي پين، ماكائو، نپال،مالزي، سريلانكا و اندونزي تشكيل شد .
با اين وجود فدراسيون جهاني ووشو رسما در سال 1990 و فدراسيون آسيايي در سال 1987 آغاز به كار كردند .
اما در قياس با تاسيس فدراسيونهاي جهاني و آسيايي كاراته ؛فدراسيون جهاني كاراته موسوم بهWUKO كه در سال 1999 بهWKF تغيير نام داد در سال 1970 تشكيل شده يعني 20 سال پيش از ووشو و فدراسيون آسيايي كاراته كه در سال 1973 تشكيل شد كه در ابتدا تحت عنوانAPUKO كه با خروج اقيانوسيه از اين فدراسيون به AUKO و در سال 1999 بهAKF تغيير نام داد نيز 14 سال قبل از ووشو صاحب تشكيلات آسيايي بوده اما رشته ورزشي ووشوبه دليل برخورداري از غناي فني و تاريخ كهن و همين طور حمايتهاي گسترده و همه جانبه كشور چين از ورزش سنتي خود ووشو ميرود كه گوي سبقت را از كاراته ربوده و علي رغم جوان بودن سازمانها و تشكلهاي آسيايي و جهانيش جايگاه خود را در بين ديگر، رشتههاي رزمي محكمتر كرده و راهي به بازيهاي المپيك بيابد .
در صورتي كه كاراته به رغم قدمت بيشتر فدراسيونهاي جهاني و قارهاياش و كثرت كشورهاي تحت پوشش و علاقهمندان بي شمارش در سراسر جهان هنوز اندرخم يك كوچه است! اما رشته ورزشي ووشو يك بار در تابستان 2008 به طور آزمايشي حضور درالمپيك پكن را تجربه كرده ولي كاراته به دليل ضعف تشكيلاتي و بي كفايتي مسئولين فدراسيون جهاني در همين حد هم نصيبي نبرده است اما ووشو كشورمان نيز كه تنها 6 سال از تاسيس فدراسيون آن ميگذرد، ره صد ساله را يك شبه رفته و با برنامهريزيهاي مدون و حركتهاي حساب شده به خصوص طي يك دو سال اخير موفقيتهاي قابل ملاحظهاي را به دست آورده كه در مقايسه با قدمت 35 فدراسيون كاراته كاري كردهاند كارستان !
فدراسيون ووشو 28 اسفند 1382 از ورزشهاي رزمي جدا شده و تحت عنوان فدراسيوني مستقل با مديريت بهزاد كتيرايي آغاز به كاركرد و از اوايل ارديبهشت 1384 صمد وليزاده بر مسند رياست فدراسيون ووشو نشست اما جلوس وي نيز بر اين صندلي دو سال بيشتر طول نكشيد كه در اوايل ارديبهشت 1386 تاكنون دكتر علي نژاد رياست اين فدراسيون را به عهده دارد كه در طول اين مدت ووشو ايران موفق شده علاوه بر كسب مدالهاي رنگارنگ آسيايي و جهاني كرسيهاي معتبري را نيز در فدراسيونهاي آسيايي و جهاني اين رشته براي كشورمان بدست آورد .